Lehenengo bi bideo hauetan (irakasle funtzioan eta hezkuntzaren psikologian ikusiak) garbi islatzen da zer den askotan berdinen artean gertatzen dena, helduak azaltzen ez direnean. Film honetan islatzen diren min psikologiko fisikoak muturreko kasuak direla aitortu beharra daukat baina ezin dut ukatu honen inguruko kasuak, eskoletan geroz eta gehiago agertzen ari direla.Izan ere, lehen esan dugun bezala, haur bat, gizaki bat, mundu txiki berri bat hezten hastean faktore ugari egongo dira bere heziketa prozesuan parte hartzen dutenak eta guzti horietaz kontziente izan behar garelakoan nago, nahiz eta askok itsuarena egin.
Arazo handi honen hasieretariko bat haurraren ingurua gertatzen diren gertakizunak dira. Izan ere, ingurugiroak, asko baldintzatzen du haurren jarrera bai bere berdinekiko bai guraso eta besteenganako jarrerekiko ere. Haurraren inguruaren arabera, askotan familia batez ere, bere jarrera modu bateko ala bestekoa izango da. Hezkuntzak esfuertzo asko eskatzen du bai instituzioen aldetik, bai etxeko eta beste eginkizunetatik ere. Horietako batek ez badu behar bezala egiten bere eginbeharra hezkuntza ezinezkoa izango litzateke osorik ematea. Askotan aditzen da, haur txikienek, elkarrenganako borroka txiki bat dutenean haurren gauzak direla, baina hau ez da egi osoa. Izan ere, gauzak txikienetik handira joaten dira etengabe eta guk uste baina abiadura azkar eta larriagoan gainera. Haurrek zoriontsuak izan behar dute eta den-denek dugu eskubide hori, zoriontsuak izateko. Haurren ohitura bat izaten da, txikitatik taldeka jartzea, beraien gustuko lagunekin, baina nire ustez hori ez litzateke egin behar. Izan ere, hau izango litzateke arazo larrienetariko bat hezkuntzaren munduan. Haurrari zerbait irakatsi nahi badiogu, lehenengo gauza irakasleak edota gurasoek dutela beraiekiko boterea da, eta taldekako lanak haiei moldatzen uzten badiegu, beraientzat terreno osoa libre uzten diegu honelako gauzak gerta daitezen. Lehenik eta behin hartu beharreko neurketa irakasleak berak taldeak egitea izango litzateke, honela gelako "lider edo liderrek"(askotan nahiko ezkutuan baitaude, eta ohartu behar gara horretaz ere) ez lukete asti askorik izango beraiek nahi dutena egin dezaten. Gutxienez, haien aukerak murriztuz joaten bagara pixkanaka-pixkanaka zeozer egitera iritsi gaitezke, zeren bestela, zeinek uste dugu gehienetan ordaintzen dituztela besteen arazoak?errugabeenek,beti, errugabeenek. Edozein aitzaki dela medio hasiko zaizkio zirikatzen, jotzen, iseka egiten edo edonolako gaiztakeri eta krudelkeriak egiten, eta azkenean, gauza larria denean, benetan larria, damutu egiten gara ez dugulako ezer egin. Zergatik ez diogu hitz egiteari uzten eta benetan zerbait egiten??? Azken finean egoera hauek ez gertatzea hezitzaile guztion esku dago. Guk ezin badugu honelako borrokarik aurrera eraman, kooperatiboki jokatuz, nork egingo du ba??? Bullying-a edonolakoa dela ere, azken finean Bullying mota bat izaten jarraitzen du eta benetan diotsuet ez dela gauza erraza biktima baten zauriak sendatzea, nahiz psikologiko, emozional edota fisikoak izan. Beraz, honekin,hezkuntza on baten oinarri garrantzitsuena aipatu dut, honako hau:
No hay comentarios:
Publicar un comentario